Liefde is een werkwoord, dat is waar het volgens mij om gaat.
Zijn wij in staat iemand onvoorwaardelijk lief te hebben wat er ook gebeurt?
Dat is een vraag die ik mij stel. En ja wat is liefde?

De wereldse liefde die wij kennen is vaak niet meer dan een poging om iets gedaan te krijgen van iemand, en die liefde duurt dan net zolang als je dat krijgt.

wat zijn eigenlijk de regels van het spel? Zovele dingen die ik mij afvraag.
Weet er iemand een antwoord laat hij dan nu spreken want ik heb vele vragen.

De liefde die ik gebruik als leidraad en waar ik dan ook naar streef is de liefde uit de bijbel die hieronder beschreven wordt.

[4] De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid.
[5] Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, [6] ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid.
[7] Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.
[8] De liefde zal nooit vergaan. Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan

Hier streef ik naar omdat de volgende bijbelpassage hierover meer zegt.

[1] Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal.
[2] Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn.
[3] Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.

Het is maar een streven maar dat is helemaal oprecht en gemeend.